blask wstającego dnia rzuca młode promienie.
światło padając, rysuje kontury prawdy i fałszu…

wiem, że pomimo szczytnych ideałów
jestem jednym z tych „wszechwiedzących”
..co wygodnie leżąc, gniją w grobach schematów

Czas otwiera oczy, uczy stawiać kolejny krok. Choć ciemność wciąż depcze mi po piętach, coraz rzadziej udaje się jej mnie ogarnąć. Idę, czasem potykam się, upadam i znów raczkując zdzieram kolana. Ale nieważne. Dopiero się uczę. Wstaję. Powoli stawiam kolejny krok. Jeden po drugim. Krok za krokiem, a każdy krok to nowy początek, tej samej drogi.

Choć wokół pełno jeszcze cieni, a bursztynowe światło lamp, potrafi wykraść jedynie kilka centymetrów nocy…
Wierze, że jutro będzie inaczej. Noc zamilknie. Słońce zamknie oczy gwiazd, a jego poranny brzask poczynając od wysokich czerwonych dachów i miejskich balkonów spłynie powoli na ziemię.
Obudzi mnie śpiew słowika i trzepot motylich skrzydeł.
I świat będzie inny.
Dziś nauczę się Iść – powiem.
Odnajdę cel i tak ot, po prostu, Pójdę.